Við hér í Skessugilinu viljum óska öllum gleðilegra jóla og farsæls komandi árs og vonum að allir hafið það gott um hátíðarnar.
Skessugilsfamílían,o)

Jólin nálgast

Jæja nú fara jólin að nálgast. Það er margt sem leitar á hugann á þessum tíma. Maður hugsar afturað hugsa um það í tímann til jólanna þegar maður var lítill. Tilhlökkunin var svo mikil að maður gat varla sofið aðfaranótt aðfangadags. Allt var svo hreint og fínt og hátíðlegt. Ég man líka svo vel eftir kvöldunum fyrir jól þegar maður heyrði mömmu og pabba rísla og stússast fram eftir öllu. Mamma að baka 15 kökusortir og svo fram eftir götunum. Þetta er minning mín um æskujólin og hversu vel manni leið. Það var alltaf farið í kirkju klukkan sex og það var erfiður klukkutími fyrir mig og langur;o) Ég man eftir mér skoðandi lyklakippu sem amma átti í messu til að reyna að hafa ofan fyrir mér. Svo fór ég að lesa og læra sálmana og söng þá hástöfum með sem sló aðeins á óþolonmæði mína. Ég var alltaf eina barnið á jólunum með annars fullorðnu fólki þangað til hann frændi minn Eddíe fæddist og eru þau jól eru mér mjög minnistæð, hann hefur alltaf verið mjög virkur!
Seinna komu jól sem voru erfið eins og eftir að pabbi minn dó og söknuðurinn var sár og jólin erfið.
En lífið breytist og lífið tekur á sig nýja mynd og yndisleg urðu jólin aftur. Það er svo gaman þegar maður eignast börn og upplifir gleði þeirra og tilhlökkun. Matartímarnir þar sem fullorðna fólkið var alltof lengi að borða eru í minnum hafðir hjá Hákoni og Viljari og núna er Júlía að upplifa það sama;o) Jóladagsmorgnar þegar strákarnir voru yngri þar sem raðað var saman legói eða öðru dóti í rólegheitum á náttfötunum er notarleg minning. Nú eru það ekki lengur legókastalar heldur dúkkudútl með Júlíu ;O) en strákarnir vilja sofa út!
Eftir nokkra daga kemur hann Hákon minn heim og þá eru allir heima og jólin mega koma.
Baldur er tilbúinn með hreindýrið, svínakjötið og allar hinar kræsingarnar sem að hann hefur svo gaman af að framreiða.
Mér finnst ég svo rík og heppinn en ég veit að svo er ekki með alla. Því skulum við muna að hugsa til þeirra sem ekki geta notið jólanna og líður illa um allan heim. Muna að vera þakklát og njóta þess að vera með okkar nánustu um jólin þvíþað er dýrmætast.

Arna

Desember

Jæja það er kominn desember og jólin nálgast. Litla títlan á heimilinu orðin sjö ára! Mikið óskaplega er tíminn fljótur að líða. Alltaf þegar líður að jólum´og áramótum fer maður að spá í hvernig yfirstandandi ár hefur verið. Hefur maður verið sjálfum sér til sóma? Hefur maður gert eins vel og maður getur? Hefur maður reynst öðrum vel? Hvað get ég gert betur?
Þetta eru stórar spurningar sem nauðsynlegt er að spá í. Og ef maður er ekki nógu ánægður með svörin er bara að gera betur. Allir gera mistök og verða að horfast í augu við þau þó að það sé erfitt og fyrirgefa sjálfum sér þau og líka fyrirgefa öðrum. Það er svo vont að burðast með sektarkennd og óánægju á herðunum yfir einhverju sem er liðið, maður á ekki að eyða tíma í það! Við erum bara einu sinni mannleg og gerum mannleg mistök og eigum við mannlegar tilfinningar. Öll finnum við einhverntíma fyrir pirringi gagnvart öðrum, óþolinmæði, jafnvel öfund sem er eðlilegt svo lengi sem við festumst ekki í þessum tilfinningum. Sumir dagar eru góðir aðrir ekki eins góðir. Slæmir dagar og tilfinningar kenna okkur að meta góðu dagana og gleðina og ánægjuna.
Ég vil að mér sé fyrirgefið ef ég kem illa fram eða særi einhvern því eflaust gerist það þó að það sé aldrei ætlunin. Maður segir kannski eitthvað vanhugsað sem særir þó að maður átti sig ekki á því sjálfur. Ég vona bara að það gerist ekki oft!
Maður vill vera heiðarleg og góð manneskja og góður við aðra en samt að standa á sínu, en það er stundum flókið!

"Maður verður að standa með sjálfum sér" sagði vinkona mín en þetta eru mikil sannindi og gott að hafa í huga því manni verður að þykja vænt um sjálfan sig til að geta gefið af sér.
Reyna að láta gott af sér leiða og hugsa fallegar hugsanir. Muna að fjölskyldan, ættingjar og vinir eru það besta sem maður á og allt annað er lítils virði í samanburði við væntumþykju okkar til þeirra og væntumþykju þeirra í okkar garð.
"Því sá sem á engan til að þykja vænt um þekkir hina sönnu fátækt"
Ég veit að nú er ég orðin væmin;o)
Ég ætla samt að enda á eftirfarandi svona í anda aðventunnar:

Þegar menn gefa og þiggja er það hugarfarið sem skiptir máli. Tilgangur þess að gefa á alltaf að vera að skapa hamingju og gleðja bæði þann sem gefur og þann sem þiggur. Hamingjan styrkir og glæðir lífið og lætur alla hluti vaxa og bera góða ávexti.

Knús til ykkar,o)
Arna